Tag Archives: Kouroupakis

Στενωπός είν’ ο δρόμος, γιομάτος αγκάθια…

Σωκράτης Τ. Αντωνιάδης
«Μιχαλάκης Παρίδης. Ο Αγωνιστής – ποιητής της Ελευθερίας», Λάρνακα 2013

Η αγάπη για τον γενέθλιο τόπο μπορεί να εκφραστεί με ποικίλους τρόπους και ένας από αυτούς είναι η ανάδειξή του. Αναπόφευκτα, λοιπόν, μέσα από τον τόπο και μελετώντας την ιστορία του, θα βγουν στην επιφάνεια και οι άνθρωποί του, αυτοί που τον έκαναν πλουσιότερο. Κάπως έτσι εκφράζεται και ο γιατρός Σωκράτης Αντωνιάδης από τη Λάρνακα, αναδεικνύει τον τόπο του και καταπιάνεται με πολλά και ενδιαφέροντα, («Μεσαιωνικά κατάλοιπα στην επαρχία Λάρνακας», 2012), προσπαθώντας να φέρει στο προσκήνιο προσωπικότητες που με ταπεινά βήματα έμελλαν να γίνουν φωτεινά παραδείγματα των μελλοντικών γενεών όλου του νησιού. Ένα, λοιπόν, τέτοιο παράδειγμα είναι και ο τόμος που είναι αφιερωμένος στον αγωνιστή και ποιητή Μιχαλάκη Παρίδη, που εκδόθηκε στη Λάρνακα το 2013. Ο Μιχαλάκης Παρίδης που γεννήθηκε στην Αναφωτία της Λάρνακας το 1933 καταγόταν από πολύ φτωχή οικογένεια, κάτι που δεν τον πτόησε, αντίθετα του χάλκευσε την ανάγκη για περισσότερη προσπάθεια, πράγμα που στον σύντομό του βίο απέδειξε ότι πέτυχε. Αφού έλαβε τις εγκύκλιες γνώσεις στη γενέτειρά του, πήγε στη Λάρνακα για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Εμπορικό Λύκειο της πόλης.

Πολύ νωρίς κέρδισε την εμπιστοσύνη του Νίκου Κρανιδιώτη, ο οποίος δημοσίευσε στο περιοδικό που διεύθυνε, τα Κυπριακά Γράμματα, τρία ποιήματά του. Αυτοί του οι πρώτοι στίχοι χαρακτηρίζονται από λυρικότητα και ρομαντισμό, να σημειωθεί βέβαια ότι ο αγαπημένος ποιητής του Παρίδη ήταν ο κατ’ εξοχήν λυρικός Γεώργιος Δροσίνης, στον οποίο αφιέρωσε και ποίημα με αφορμή το γεγονός του θανάτου του (Προσευχή στην ψυχή του Δροσίνη). Ο Μιχαλάκης Παρίδης ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και επαρχιακός γραμματέας της Παγκύπριας Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας. Από νωρίς αντιλήφθηκε την ιστορικότητα των στιγμών, και συστρατεύτηκε με άλλους νέους στον Αγώνα των Κυπρίων για την αποτίναξη της αγγλικής αποικιοκρατίας. Για τη δράση του καταδικάστηκε στις 23 Ιουνίου 1955 σε επταετή φυλάκιση με αριθμό. Στις Κεντρικές Φυλακές ήταν βιβλιοθηκάριος. Απέδρασε από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας τον Δεκέμβριο του 1957. Σχεδόν έναν χρόνο μετά, στις 27 Αυγούστου του 1958 στο χωριό Βάβλα, σκοτώθηκε από Άγγλους στρατιώτες και πήρε εκείνη την ανηφοριά και συνάντησε άλλους συντρόφους του, ενώ λίγες μέρες μετά οι τέσσερεις του Λιοπετρίου συμπλήρωσαν το Σύνταγμα των άδολων αγωνιστών της ελευθερίας.

Όσα ακροθιγώς θίξαμε για τον Μιχαλάκη Παρίδη ο συγγραφέας τα αναλύει εις βάθος, με τις ανάλογες προεκτάσεις. Άλλωστε, και η οικογένεια του Μιχαλάκη Παρίδη είχε αισθανθεί την ανάγκη συμπλήρωσης της σχετικής βιβλιογραφίας με ένα έργο που θα αποτύπωνε τη ζωή και το έργο ενός ανθρώπου που χωρίς να φείδεται κόπων λειτούργησε ως αγνός πατριώτης, θεραπεύοντας παράλληλα και την τέχνη του λόγου, δίνοντας ευάριθμους μεν, πολλά υποσχόμενους καρπούς δε.

Ο Σωκράτης Αντωνιάδης στις 337 σελίδες του βιβλίου παρουσιάζει ακριβώς αυτό που έλλειπε. Παρουσιάζει με τρόπο εύληπτο την πορεία του ποιητή και αγωνιστή από την Αναφωτία ως την ύστατη στιγμή στη Βάβλα. Μάλιστα, για να καταστήσει σαφέστερα γεγονότα της κυπριακής ιστορίας που είτε σημάδεψαν τον τόπο, και κατ’ επέκταση τον Παρίδη, είτε αφορούν καθαρά τον αγωνιστή, προχωράει σε ιστορικές παρεκβάσεις, με στόχο την όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέρωση του αναγνώστη. Ο συγγραφέας στον τόμο συγκεντρώνει τα λογοτεχνήματα του Παρίδη, τις επιστολές του, αλλά και πανομοιότυπα κειμένων του συγγραφέα.

Η εκδοτική προσπάθεια του συγγραφέα είναι ολωσδιόλου αξιοπρεπής, προσεγμένη στις λεπτομέρειές της και πλήρως τεκμηριωμένη σε ό,τι αφορά τη ζωή του Μιχαλάκη Παρίδη. Ο Σωκράτης Αντωνιάδης θεωρούμε πως πέτυχε τον σκοπό του, και οι κόποι του οπωσδήποτε δεν πήγαν χαμένοι, το ψηφιδωτό των ηρώων αλλά και εργατών του λόγου με αυτή την έκδοση θεωρούμε ότι είναι περισσότερο πλήρες με την ψηφίδα που λέγεται Μιχαλάκης Παρίδης. Να σημειώσουμε ότι πρόσφατα ο Σωκράτης Αντωνιάδης εξέδωσε και την ποιητική συλλογή «Ανώνυμη άνοιξη», Λάρνακα 2014.

kouroupakisa@kathimerini.com.cy

Η Καθημερινή Κύπρου, 17 Μαΐου 2015

Advertisements

Βήμα στους Νέους Επιστήμονες. Μία πρωτοβουλία του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου

Ο Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου διοργανώνει σειρά επιστημονικών παρουσιάσεων και συζητήσεων υπό τον τίτλο «Βήμα στους Νέους Επιστήμονες» με πρωταγωνιστές Κύπριους νέους ερευνητές από όλα τα επιστημονικά πεδία. Οι διαλέξεις θα είναι ανοικτές για το κοινό και απευθύνονται σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, σπουδαστές, ακαδημαϊκούς και κυρίους σε όλους τους νέους.  Ο Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου φιλοδοξεί να μετατρέψει το χώρο των συζητήσεων  σε ένα χώρο ώσμωσης ιδεών όπου οι νέοι θα έχουν τη δυνατότητα να μοιραστούν τις ιδέες τους, τα ευρήματα των ερευνών τους, αλλά και το πάθος τους για μια καλύτερη Κύπρο. Βασικός επίσης στόχος της όλης πρωτοβουλίας είναι η προαγωγή της σκέψης, της συνεργασίας και της διεπιστημονικής ανταλλαγής απόψεων.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα των Διαλέξεων: http://youngscientist.onek.org.cy/archiki-selida/programma-dialexeon/

Οι ομιλητές της τέταρτης εκδήλωσης (22 Απριλίου).

Οι ομιλητές της τρίτης εκδήλωσης (22 Απριλίου).

Σύνδεσμός

Κυκλοφόρησε το τεύχος 22 του διαδικτυακού περιοδικού βυζαντινής ιστορίας «Porphyra»

untitledΠεριεχόμενα τεύχους Δεκεμβρίου 2014 :

1. Michael Edward Stewart, The First Byzantine Emperor? Leo I, Aspar and Challenges of Power and Romanitas in Fifth-century Byzantium
2. Mauro Mormino, Padri, figli e principi di autorità spirtuale: spunti e suggestioni dall’epistola  88 (28 settembre 865) di Papa Nicola I e Michele III l’Amorita
3. Frank McGough, Symbiosis: the survival of Greek Christianity in the Norman Kingdom of Sicily
4. Maria Carolina Campone, Sereno di Antinopoli e la cupola di Haghia Sophia a Costantinopoli. Nuove ipotesi per le fonti di Anthemio e Isidoro
5. Oliver Gerlach, “The heavy mode (Echos Barys) on the fret Arak” Orthodox chant in Istanbul and the various influences during the Ottoman Empire
6. David Joseph Wrisley, Spatial humanities: an agenda for pre-modern research

Βιβλιοκρισίες
1. Donne di Comunione: Vite di monache d’oriente e d’occidente, Rosa Conte
2. El fuego griego. Memoria de El Greco en Castilla-La Mancha, Giorgio
Vespignani
3. A Study of the Rhodian Sea-Law, X.-b. Wang

Συντακτική επιτροπή:

Bergamo Nicola
Flaminia Beneventano
Giovanni U. Cavallera
Απόστολος Κουρουπάκης

 

Διαβάστε on line: http://www.porphyra.it/?p=458

WALLS_Separate Worlds. Θέατρο εν δράσει

Η θεατρική δράση είναι σύνθεση, αγκάλιασμα όλων των τεχνών και απελευθέρωση του εσωτερικού κόσμου των ηθοποιών. Ο Γκαίτε έλεγε: «Όταν οι τέχνες έχουν γιορτή, τότε γίνεται θέατρο». Κάπως έτσι και οι άνθρωποι που έλαβαν μέρος στη Διεθνή Θεατρική Συνάντηση στη Λευκωσία ένιωσαν ότι παίρνουν μέρος σε μία γιορτή, που στόχο έχει να φέρει πιο κοντά τις δύο κοινότητες του νησιού, με δράσεις και πράξεις θεατρικές, ενώνοντας φωνές και λαούς.DSC08469

Το πρόγραμμα WALLS_Separate Worlds είχε κεντρικό άξονά του τη λέξη τείχος, μία λέξη που δυστυχώς ακόμα «στιγματίζει» την πόλη της Λευκωσίας, αλλά και ολόκληρη την Κύπρο, χωρίζοντας δύο λαούς και δυσκολεύοντας τη γεφύρωση των διεστώτων. Ακριβώς αυτόν τον σκοπό είχε η διεθνής αυτή θεατρική συνάντηση, την ενδυνάμωση των διαδικασιών ενοποίησης, τη δημιουργία των συνθηκών, μέσω της θεατρικής πράξης, για την εναργότερη δραστηριοποίηση των ανθρώπων στην υπόθεση που ονομάζεται επανένωση και γκρέμισμα των τειχών.

Σε αρκετές περιπτώσεις τα τείχη δεν είναι ορατά, ίσως τότε να είναι και πιο ισχυρά, διότι τρέφονται από το υπερβολικό μας εγώ, χωρίς να ακούν τη φωνή του άλλου, ούτε καν του άλλου μας εγώ, του λακανιανού μας εγώ, που ίσως μπορεί και να μας μάθει πώς επιχωματώνεται η τάφρος που προστατεύει το τείχος μας, και ξεπερνώντας ακόμα.

Η Διεθνής Θεατρική Συνάντηση που έλαβε πριν από μερικές ημέρες χώρα στη Λευκωσία, εντασσόταν στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος WALLS_Separate Worlds προωθείται από το Eufonia-Astràgali Teatro της Ιταλίας και συμμετέχει και το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

DSC08475

Στις 13 Ιουνίου, παρουσιάστηκε η παράσταση «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ». Πρόκειται για μία πολυπολιτισμική παράσταση, με θέμα τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Πώς ο άνθρωπος μεταμορφώνεται, αλλάζει, αλλά και πόσο ίδια μένει η ανθρώπινη υπόσταση, τα πάθη και οι αγωνίες, οι χαρές και οι λύπες.

Μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων, την Πέμπτη 5 Ιουνίου παρουσιάστηκε θεατρικό αναλόγιο με πρωτότυπα μονόπρακτα θεατρικά έργα Ε/κ και Τ/κ συγγραφέων, τα οποία πραγματεύονται το δράμα της διαίρεσης του νησιού. Τα έργα που επελέγησαν από τη Διεθνή Επιτροπή Επιλογής του WALLS_SeparateWorlds είναι: Αντώνη Γεωργίου, «Στο Φυλάκιο», Κωνσταντίας Σωτηρίου, «Ο ‘‘αγνοούμενος’’ της κηδείας», Γιάννας Ροϊλού, «Αντιγόνη/Κουρέλια Εικόνες», AhmetSami Özbudak, «PollenSong», AyseBayramoglu, «TransitPassing», AliyeUmmanel, «TheStain».

DSC08479

Οι συνομιλίες  μεταξύ των λαών των δύο κοινοτήτων έπρεπε να είχε αρχίσει από πολύ νωρίς, ώστε να μην είχαν «καρπίσει» πικρολέμονα, αλλά ανθοί μοσχοβολιστοί. Η θεατρική πράξη είναι μία από τις γέφυρες που οι κοινωνίες μπορούν να κτίσουν ώστε το χάσμα μεταξύ του να ελαχιστοποιηθεί. Οπωσδήποτε το παρελθόν δεν μπορεί να ξεχαστεί, μπορεί ωστόσο να αποτελέσει οδηγό για το μέλλον.

L’azione teatrale è la composizione che abbraccia tutte le arti e a volte ci presente il mondo intrinseco degli attori. Goethe ha detto: «Quando le arti festeggiano, allora c’ è teatro». Con la prassi drammatica delle persone che hanno preso parte al incontro teatrale a Nicosia si è proposto con un modo artistico l’avvicinamento delle due comunità dell’isola.
Il programma WALLS_Separate Worlds con la parola chiave ‘‘muro’’ stigmatizza ancora la città di Nicosia e tutta Cipro, che separa due popoli e che rende difficile colmare le differenze. Proprio a tal fine è stato questo incontro internazionale di teatro, il rafforzamento dei processi di integrazione, creando le condizioni, attraverso gli atti teatrali sul coinvolgimento delle persone per la riunificazione e l’abbattimento delle mura. In diversi casi le ‘‘mura’’ non sono visibili, e forse si rafforzano a causa dell’eccessiva alimentazione del nostro ego, senza ascoltare la voce dell’altro, ma neanche l’altro nostro ego, l’ego lacaniano. L’incontro internazionale teatrale tenutasi a Nicosia pocchi giorni fa, con iniziativa del Eufonia-Astragali Teatro Italia, ha appunto mirato alla metamorfosi del ego, della persona, volendo riunificare sentimenti, lingue, esperienze comuni dei popoli.

Κραταία ως θάνατος αγάπη…

14_FevrouariosΒασικά είναι γνωστοί τρεις Βαλεντίνοι, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονται στο δυτικό μαρτυρολόγιο. Τον 3ο μ.Χ. αι. στη Ρώμη έζησαν και μαρτύρησαν δύο Βαλεντίνοι. Ο ένας γεννήθηκε στο Τέρνι της Ιταλίας στα τέλη του 2ου μ.Χ. αι. ο οποίος έγινε επίσκοπος της πόλης αυτής και μαρτύρησε στη Ρώμη το 268 μ.Χ. περ., όταν ο ύπατος Πλάκιδος, διέταξε τη θανάτωσή του διά αποκεφαλισμού, όταν έμαθε ότι ο γιος του, μαζί με άλλους, έγινε χριστιανός. Ο έτερος Βαλεντίνος ήταν ένας απλός ιερέας που γεννήθηκε και πέθανε στη Ρώμη. Είχε και αυτός την ίδια τύχη με τον προηγούμενο, αποκεφαλίστηκε με διαταγή του Ρωμαίου αυτοκράτορα, Κλαύδιου του Γότθου, έχοντας προηγουμένως χαρίσει την όραση στην κόρη ενός Ρωμαίου ευγενή, οπότε όλη η οικογένεια, αλλά και άλλοι πολλοί, πίστεψε στον χριστιανισμό. Για τον τρίτο Βαλεντίνο γνωρίζουμε μόνο ότι μαρτύρησε στην Αφρική.

ValentineanddisciplesJean de Montbason
Άγιος Βαλεντίνος του Τέρνι, από Lives of the Saints
France (Paris), 1325-1350
Paris, Bibliotheque nationale de France
MS Francais 183, fol. 210v

Η 14η Φεβρουαρίου ορίστηκε ως ημέρα εορτής απάντων των ερωτευμένων και άρχισε να διαδίδεται χάρις στον Άγγλο συγγραφέα του 13ου αιώνα, Geoffrey Chaucer, ο οποίος στο έργο του «Parlement of Foules» έκανε την πρώτη μνεία στην ημέρα αυτή:

«For this was on seynt Valentynes day,
Whan every foul cometh ther to chese his make,
Of every kinde, that men thenke may; […]». (στ. 309-11)St. Valentine_fol.197 croppedΤο Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου, από: Vincentius Bellovacensis
Speculum historiale
French (Paris), ca. 1335
Paris, Bibliotheque nationale de France
MS Arsenal 5080, fol. 197

Αργότερα ο Alban Butler αναφέρει στο βιβλίο του (The Lives of the Fathers, Martyrs and Other Principal Saints, 1756–1759) ότι επειδή οι ιερείς ήθελαν να εκριζώσουν τη συνήθεια των νέων της Ρώμης να γράφουν το όνομα των κοριτσιών εν είδει ψηφοφορίας, αντικατέστησαν τη συνήθεια αυτή γράφοντας σημειώματα με ονόματα αγίων. Αυτή η παράδοση, ίσως να στηρίζεται στην αρχαία ρωμαϊκή γιορτή, τα Λουπερκάλια, μία ποιμενική γιορτή εξαγνισμού που τελούταν το διάστημα από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου. Φαίνεται ότι απαγορεύθηκε κατά τον 5ο αιώνα, από τον πάπα Γελάσιο και τη θέση της πήρε η χριστιανική εορτή της Υπαπαντής, που εορταζόταν 40 ημέρες μετά τα Θεοφάνεια. Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, άγνωστο πώς, πήρε τη θέση της Υπαπαντής, όταν αυτή μεταφέρθηκε από τις 14 Φεβρουαρίου στις 2 του ίδιου μήνα. Φυσικά, αυτή η διασύνδεση των Λουπερκαλίων με τη γιορτή του Βαλεντίνου έχει αμφισβητηθεί. Μία άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα θεωρία είναι ότι κατά τη λατρεία της Anna Perenna, στις 15 Μαρτίου περ. οι κάτοικοι της Ρώμης μαζευόντουσαν σε κάποιο άλσος ερωτευμένα ζευγάρια και λάτρευαν τη θεά. Το άλσος αυτό συνέπεσε να βρίσκεται πλησίον του τόπου ταφής του Βαλεντίνου, τη Φλαμίνια Πύλη, αργότερα Πύλη του Αγίου Βαλεντίνου και έπειτα Πύλη του Λαού. Από τον 17ο αιώνα περίπου, οπότε σταδιακά θεσπίζεται η ημέρα του αγίου Βαλεντίνου στις αγγλοσαξονικές χώρες καθιερώνεται η αποστολή αρχικά χειρόγραφων σημειωμάτων και αργότερα έντυπων καρτών. Υπάρχει άλλωστε και ο θρύλος ότι ο Άγιος Βαλεντίνος είχε στείλει επιστολή όντας φυλακισμένος στη σύζυγό του, κλείνοντάς την με το: «Ο Βαλεντίνος σου».

Je suis desja d’amour tanné
Ma tres doulce Valentinée

Κάρολος, Δούκας της Ορλεάνης (15ος αι.)

Die 14 februarii memoria Romae via Flaminia iuxta pontem Milvium, sancti Valentini, martyris. Martyrologium Romanum Συνέχεια