Category Archives: Διάφορα

Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι ακριβώς σκεφτόμαστε όταν συνταρασσόμαστε από βομβιστικές ενέργειες στην καρδιά της Ευρώπης ή στην κοντινή περιφέρειά της, αλλά δεν μας ενδιαφέρει ποσώς τι γίνεται αλλού, στη βρώμικη Ασία ή την άγνωστη και απολίτιστη Αφρική. Άλλωστε, ο πολιτισμός είναι στην Ευρώπη, πρώτα στην Ελλάδα που χτίσαμε Παρθενώνες και μετά στα παλάτια του Διοκλητιανού στο Σπλιτ και σιγά σιγά από την Ανατολή φτάσαμε στις Βασιλικές και τους Καθεδρικούς της Δύσης, την οποία από το Πουατιέ το 732 έως τη Βιέννη το 1683 προσπαθούμε να σώσουμε από τους αλλόθρησκους και αλλόπιστους. Κάναμε εκστρατείες όλον τον μεσαίωνα για να πάρουμε αυτά που μας ανήκαν.
Δικαιωματικά, λοιπόν, μας ανήκει κάθε μορφή πολιτισμού, δικαιωματικά πολεμάμε περί βωμών και εστιών, κι ας πνίγονται στο Αιγαίο, κι ας καταστρέφεται ο κόσμος της Ανατολής, και ας αφήνουμε τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό να βγάζει πετρέλαιο και να φυλακίζει ποιητές, τι χρειάζονται οι ποιητές, εδώ πολεμάμε το Ισλαμικό Κράτος, να μη γίνει κράτος, τι χρειαζόμαστε άλλωστε ακόμα ένα Ισλαμικό Κράτος, έχουμε αρκετά και στη βρώμικη Ασία και στην πεινασμένη Αφρική, εμείς τον Πολιτισμό μας να διαφυλάξουμε κι ας καταστρέφεται ο κόσμος δίπλα μας, εμείς την Ενωμένη Ευρώπη να διασφαλίσουμε, κι ας πνίγεται ο διαιρεμένος μουσουλμανικός κόσμος. Εμείς είμαστε Ευρωπαίοι, οι άλλοι ας πρόσεχαν, ας μην ήταν αυτό που είναι. In hoc signo vincemus!

Advertisements

Βήμα στους Νέους Επιστήμονες. Μία πρωτοβουλία του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου

Ο Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου διοργανώνει σειρά επιστημονικών παρουσιάσεων και συζητήσεων υπό τον τίτλο «Βήμα στους Νέους Επιστήμονες» με πρωταγωνιστές Κύπριους νέους ερευνητές από όλα τα επιστημονικά πεδία. Οι διαλέξεις θα είναι ανοικτές για το κοινό και απευθύνονται σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, σπουδαστές, ακαδημαϊκούς και κυρίους σε όλους τους νέους.  Ο Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου φιλοδοξεί να μετατρέψει το χώρο των συζητήσεων  σε ένα χώρο ώσμωσης ιδεών όπου οι νέοι θα έχουν τη δυνατότητα να μοιραστούν τις ιδέες τους, τα ευρήματα των ερευνών τους, αλλά και το πάθος τους για μια καλύτερη Κύπρο. Βασικός επίσης στόχος της όλης πρωτοβουλίας είναι η προαγωγή της σκέψης, της συνεργασίας και της διεπιστημονικής ανταλλαγής απόψεων.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα των Διαλέξεων: http://youngscientist.onek.org.cy/archiki-selida/programma-dialexeon/

Οι ομιλητές της τέταρτης εκδήλωσης (22 Απριλίου).

Οι ομιλητές της τρίτης εκδήλωσης (22 Απριλίου).

Τελικά, υπάρχει μόνο συναγωνισμός

Πριν από μερικές ημέρες βγήκε στα κύματα του διαδικτύου η νέα σελίδα του φίλου Σωκράτη Πουλή, η οποία ασχολείται λίγο πολύ με ό,τι κάνουμε και εμείς. Ανταγωνισμός θα πει κάποιος, ομοειδή πράγματα και δραστηριότητες, οπότε θα γίνουμε οχτροί, επαγγελματικώς ομιλούντες. Όχι, κάθε άλλο, βάστα με να σε βαστώ να ανεβούμε το βουνό, αυτό είναι η μεταξύ μας σχέση, κάθε άλλο παρά επαγγελματική, είναι συνεργασία, ανταλλαγή απόψεων, γνώσεων.

Για να πούμε την αλήθεια, αυτή η διάχυση της δουλειάς του έπρεπε να είχε γίνει ευρέως γνωστή από πολύ καιρό, αφού η δεδομένη εμπειρία του, ο επαγγελματισμός του και οι γνώσεις του επί του αντικειμένου ήταν τόσο ισχυρά όπλα που δεν δικαιολογούσαν την απουσία του από τον χώρο.

Εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο να του ευχηθούμε παρά μόνο καλή συνέχεια στο μαγικό ταξίδι των λέξεων.

untitledwwwhttp://socratispoulis.wix.com/editor

Η παλιά Λευκωσία μιλάει…

DSC00044

Κάτι θα ήξερε κι ο Αριστοτέλης…

 

DSC00040

Κυριακάτικος μεσημεριανός περίπατος, κόσμος πηγαινοέρχεται και εσύ ως περιπατητής, κάτι σαν Λούκι Λουκ, στην ήμερη Λευκωσία υπό ηλίου ουχί της ερήμου, αλλά αυτόν της πόλεως, έχων και δόντια βέβαια, ακούς να σου μιλάει η πόλη, με βαριά τη σκιά των οδοφραγμάτων, που στέκουν τοπόσημα μιας τραγωδίας. Και ξάφνου βρίσκεσαι να συνομιλείς με τα ντουβάρια και τους τοίχους, που εκτός από αφτιά, φαίνεται έχουν και γλώσσα, φερέφωνα βέβαια των ανθρώπων, οι οποίοι αφήνουν τα ίχνη τους και αφήνουν τους σοβάδες να μιλούν αντ΄ αυτών.

DSC09999

Επιτοίχιοι διαξιφισμοί…

DSC00018

Σπάμε τα κατεστημένα…

DSC00021

Ρώτα και θα μάθεις…

DSC00023

Από την πόρτα σου περνώ και όλο σε ρωτώ!

DSC00037

Εφοβήθηκά τους!

DSC00038

Δήλωση σοκ!

DSC00039

Επειδή μπορούμε…

DSC00041

Ο τοίχος είχε τη δική του αλήθεια!

DSC00042

Άμποτε και το καταλαβαίναμε…

DSC00043

Έτσι…!

 

Σεσημασμένα δαιμόνια του Μιχάλη Τσικαλά

Μιχάλης Τσικαλάς

Σεσημασμένα Δαιμόνια, Διηγήματα

Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2014

%cf%83%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1

Σεσημασμένα Δαιμόνια. Πίνακας εξωφύλλου Ελένη Νικοδήμου.

Ήταν Μάρτιος, νομίζω, όταν λόγω δουλειάς «αναγκάστηκα» να διαβάσω ένα κείμενο και ήμουν και σίγουρος ότι θα ήταν πάλι καμία «τσόφτα». Τελικά όμως μου άρεσε, αμέσως σκέφτηκα ότι από κάπου το έχουν αντιγράψει. Ρώτησα δεξιά-αριστερά (βασικά μία συνάδελφο) και έμαθα ότι όχι, γράφει συχνά τέτοια κείμενα, σκέφτηκα αμέσως «το ’χει το σκουλήκι, το ’χει».

Πέρασαν χρόνια και καιροί και πολλές σελίδες από εκείνο το μαρτιάτικο απόγευμα, και μετά από πολλές συζητήσεις, αποφάσεις, εκνευρισμούς και αγωνίες φτάσαμε να έχουμε στα χέρια μας πια το βιβλίο του Μιχάλη Τσικαλά, τα «Σεσημασμένα δαιμόνια».

Το δαιμόνιο του Μιχάλη ήταν γνωστό σε όσους τον γνώριζαν, και δεν είναι άλλο από το γράψιμο. Αποτυπώνοντας αρχικά τις εικόνες στο μυαλό του, έπειτα αρχίζουν οι λέξεις να πολυβολούν το χαρτί, αφήνοντας τα ίχνη τους σε pixel ή μελάνι. Το πρώτο πνευματικό παιδί του Μιχάλη είναι πια σεσημασμένο, τα δαιμόνιά του, νομίζω, πια αποδιώχτηκαν μακριά, αλλά πριν φύγουν άφησαν το στίγμα τους σε ένα βιβλίο, που τον έβαλε πια στο κολοσσαίο της συγγραφής, που είναι λέοντες και γατάκια γεμάτο.

Τα «Σεσημασμένα δαιμόνια» αποτελούνται από πέντε διηγήματα, που το καθένα έχει τη δική του δυναμική, που όμως σε ένα αόρατο πλαίσιο μπορούν να σχηματίσουν ένα ψηφιδωτό, που εν τέλει θα δώσει την τελική εικόνα.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται τα διηγήματα «Το Φραγκάκι», «Και τότε βρέχει», «Το αβγό», «Ο κλήδονας» και «Τα σεσημασμένα δαιμόνια», με κοινό χαρακτηριστικό τα κρυμμένα δαιμόνια των χαρακτήρων των διηγημάτων, του Ιωσήφ και της Φωτούλας, του Σαρανταβγάκου, της Αθηνάς, της Δοξανιάς και του Λάμπη. Όλοι τους άνθρωποι τυραννισμένοι, που όμως κι εκείνοι τυραννούν, η γειτονιά κι ο κόσμος παρατηρεί και κρίνει, και η τραγικότητα των στιγμών κάνουν τους χαρακτήρες του βιβλίου πιο κοντινούς και οικείους, είτε μπούμε στη θέση του παρατηρούντος είτε σε αυτή του παρατηρούμενου.

Οι ιστορίες του βιβλίου είναι σεσημασμένες, με την έννοια ότι κάπως αντανακλούν την πραγματικότητα που λίγο ή πολύ όλοι μας έχουμε βιώσει, ή που έχουμε ακούσει σε απογευματινές συζητήσεις ή σε πρωινούς καφέδες, από τη θεία ή τη μαμά μας που πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας.

Κλείνοντας θεωρώ την πρώτη προσπάθεια του Μιχάλη Τσικαλά αξιολογότατη και οι λόγοι πολλοί. Σε έναν τόπο που όλοι γράφουμε, άλλοι κατ’ επάγγελμα, άλλοι χάριν γούστου, άλλοι διά την περιπόθητον αυτοπροβολήν, άλλοι διότι έτσι θέλουν -και καλά κάνουν- ο Μιχάλης γράφει γιατί του το επιβάλλει η καρδιά του, διότι κάπως έτσι διυλίζει τις λέξεις και τις μεταφέρει σε άλλες δεξαμενές πιο καθάριες από τις άλλες, ώστε να μην επιτρέπει ιζήματα, κατακάθια και λασπουριά και άλλα κακά δαιμόνια.

Βλ. και Τα κοινά μας δαιμόνια

Μεσαιωνικό πανηγύρι, oh Mon Dieu!

2014-028-Cecco-e-i-clerici-vagantes-ovvero-i-carmina-burana-300x283Διοργανώθηκε λέει στη Λεμεσό το 2ο Μεσαιωνικό πανηγύρι, το οποίο για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολούθησα παρά μέσω τηλεοπτικών ρεπορτάζ (τρόπον τινά) και διαδικτυακών αναφορών και αναρτήσεων. Ωστόσο, αυτό που πραγματικά με ξεπερνάει είναι η ονομασία «μεσαιωνικό», το πανηγύρι νομίζω ταιριάζει…

Σε μία χώρα όπου η μεσαιωνική κληρονομιά βοά, έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας μέσω Μαχαιρά και Βουστρώνιου, στέκει, περίλυπη και παραμελημένη, πίσω από οδοφράγματα και όχι μόνο, είναι κρυμμένη σε χωριά και ακάμωτα, κάποιοι «ειδικοί και αρμόδιοι» επιλέγουν να διοργανώσουν κάτι που μοιάζει με μεσαιωνικό γκολιάρντικο χάι-χούι, να διοργανώσουν τελετές και λιτανείες στο περίπου, που ακροβατούν μεταξύ κιτς και άσχετου και να ξεχυθούν στους δρόμους μιας πόλης με υπόβαθρο ιστορικό, με αποτέλεσμα ένα ό,τι να ’ναι πανηγύρι, διότι μεσαιωνικό δεν ήταν και δεν χρειαζόταν να το δω από κοντά για να το συμπεράνω!

Αν υπάρχει μία στρεβλή εικόνα για τον μεσαίωνα στον πολύ κόσμο, όχι φυσικά πως επιβεβαιώνεται μέσω αυτής της γιορτής, αλλά, αν μη τι άλλο, εντυπώνεται αρνητικά στον μέσο άνθρωπο και στέλνει λανθασμένες εικόνες για το τι ήταν ο μεσαίωνας και πώς έμοιαζαν οι άνθρωποι και τα ανθρώπινά του αντικείμενα.

Kastro_Lemesou_by_alimuse

Το κάστρο της Λεμεσού

Διοργανώνονται συχνά θεματικές εκδηλώσεις, που όμως κατά την ταπεινή μου άποψη δεν πρέπει να μοιάζουν με το άκρως επιτυχημένο λεμεσιανό καρναβάλι. (Να μην θυμηθώ το γκρέμισμα τον τειχών, κατά την άφιξη του αργυρού ολυμπιονίκη Παύλου Κοντίδη).

Βλέποντας, λοιπόν, τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και απόσπασμα από τηλεοπτικό σταθμό προσπαθώ να καταλάβω πώς ακριβώς όρισαν οι διοργανωτές τον μεσαίωνα· δόρατα και ασπίδες που μάλλον παραπέμπουν αλλού, πλοιάρια, ιστία, λάβαρα, οικόσημα που μόνο μεσαίωνα δεν θυμίζουν, κοστούμια και παρελκόμενα που δεν φωνάζουν μεσαίωνα, αλλά κραυγάζουν οτιδήποτε άλλο. Με λίγα λόγια «της τρελής το πανηγύρι».

Μάλλον ο φαλκονιέρης και οι τυμπανοκρούστες και το σουρεάλ κυνήγι ελαφιού ορίζουν τον μεσαίωνα διά μέσου μιας οπτικής όπου η καντιανή υπερβατολογική επεξεργασία απουσιάζει εντελώς.

limassol-castle

Η είσοδος του κάστρου της Λεμεσού.

Άραγε οι διοργανωτές δεν είδαν πώς γίνονται αντίστοιχες γιορτές σε άλλες χώρες, και να μη μιμηθούν, ας πάρουν όμως μια ιδέα. Ας καθίσουν οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Δήμου Λεμεσού να προγραμματίσουν κάτι αξιοπρεπές, δεν χρειάζεται χρήμα πολύ, όταν η πόλη είναι έτοιμη να συνεισφέρει, κάτι που το έχει αποδείξει με το Καρναβάλι της, το οποίο είναι επιτυχημένο, διότι, κατά τη γνώμη μου, το έχει αγκαλιάσει ο μέσος Λεμεσιανός, και το έχει μπολιάσει και σε μεγάλη μερίδα των υπολοίπων Κυπρίων.

Αν ο σκοπός είναι απλώς να γίνονται πράγματα, ας γίνονται, ουδεμία αντίρρηση, αλλά εντάξει, ας τα λέμε event, μια αλλιώτικη γιορτή, pre-Carnival feast κτλ. Αλήθεια το Volksfeste, του κεντρικού λαβάρου από πού είναι; Ich bien verwirrt! Και για να μην παρεξηγηθώ… «παρακαλῶ <σας>, μηδὲν μὲ κατηγορήσετε ἀπ᾿ ἐκεῖνον ἁποῦ νὰ σᾶς συντύχω· […]».

Aurea mediocritas…

Πέρυσι τον Φεβρουάριο έφυγε από τη ζωή ο ποιητής και δάσκαλος Ανδρέας Παστελλάς. Επίσης, φέτος είναι τα εκατόχρονα από τη γέννηση του ποιητή Κώστα Μόντη, ενός εκ των σημαντικότερων ποιητών της Κύπρου, ο οποίος οπωσδήποτε θα πρέπει να βρει τη θέση του στο ποιητικό στερέωμα του ευρύτερου ελληνικού χώρου. Δύο άνθρωποι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σημάδεψαν την ποίηση της Κύπρου και τα πνευματικά της πράγματα, και αποτύπωσαν τις πληγές της με λέξεις, ύμνησαν τις ομορφιές και τις αξίες της με λόγια στο χαρτί.

DSC07864

Χάραγμα…

Είναι καιρός νομίζω να αγαπήσουμε τη λογοτεχνική παραγωγή της Κύπρου, να τη μάθουμε, να μπορούμε να λέμε πού και πού μ’ αρέσει ο Μόντης, έχει ενδιαφέρον ο Παστελλάς και με συναρπάζει ο Μιχαηλίδης, ο Λιπέρτης, ο Ανθίας, ο Αλιθέρσης και να φτιάχνουμε ένα κάδρο με πρόσωπα και να το εμπλουτίζουμε με Λαπαθιώτη, Καρυωτάκη, Σαράκη, Λειβαδίτη, Edgar Allan Poe, Rimbaud και άλλους τόσους. Αλλά και δεν μ’ αρέσουν οι παραπάνω, αλλά δεν μ’ αρέσουν γιατί τους έχω διαβάσει, όχι γιατί μοιάζει να είναι βαρετοί.

Να μπορούμε επιτέλους να αναφέρουμε και σύγχρονους ποιητές, συγγραφείς, νέες λογοτεχνικές παραγωγές, να συζητάμε περί ποίησης για να μπορούμε να ονειρευόμαστε, χωρίς να γινόμαστε γραφικοί ονειροπόλοι και να μη γινόμαστε απλοί αντιγραφείς στίχων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς ήθελε να πει ο ποιητής (έρμε Λειβαδίτη)!

DSC04350

lux lunae

Φτάνει πια να ακούμε στίχους και ήχους του συρμού, που στραφταλίζουν ως διάττοντες αστέρες και μουσικά-στιχουργικά copy-paste, θα μου πεις και η πολλή κουλτούρα βλάπτει, συμφωνώ αλλά και η καθόλου δεν βλάπτει ομοίως; Aurea mediocritas, αγαπητοί μου,