Θυμάμαι κάποτε αυτές οι μέρες ήταν το κάτι άλλο, κοπέλια και κοπελάκια βγαίναμε στους δρόμους και λέγαμε τα κάλαντρα, συνήθως ήταν ξαδελφική υπόθεση, άλλοτε φιλική και άλλοτε ένα mix, μία μεικτή Καλάντων.

Είμαι τυχερός, γιατί έχω ζήσει όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του «λέω τα κάλαντα». Είχε πλάκα, ήταν ωραία και μάζευες και κανένα χαρτζιλίκι στο κουτί από τα παπούτσια που σου είχαν αγοράσει λίγες μέρες πριν. Και ήταν δικά σου λεφτά, δουλεμένα, ούτε καλή χέρα, ούτε κλέψιμο από τα ρέστα του μπακάλη, ούτε τίποτα. Βγήκες από τα εφτά ξημερώματα στους δρόμους, και ναι, είχες έναν λόγο για να ξυπνήσεις με βροχή ή με ήλιο δεκεμβριάτικο, να περπατήσεις χιλιόμετρα, και να ακούσεις-συναντήσεις-αντιμετωπίσεις τους κακούς των Χριστουγέννων, συνήθως ήταν αυτοί του δεκάρικου (δραχμές γαρ) ή του μελομακάρονου. Με λίγα λόγια, τα είχες δουλέψει τα λεφτά σου.

Τα κάλαντα των Φώτων τα λέγαμε γύρω από το σπίτι μας, είπαμε πια, πόσες φορές να ξυπνήσεις νωρίς στις διακοπές σου. Πάντως, αυτές οι πρωινές δράσεις ήταν ευκαιρία για πολλά πράγματα, όπως το να μαθαίνεις τη δίκαιη μοιρασιά, αλλά και για το συναίσθημα ότι έκανες κάτι. Ένιωθες ότι είχες δουλέψει και ότι άξιζες την πληρωμή σου… και δεν σου αρκούσαν οι κουραμπιέδες και τα φουντούκια εν καιρώ εγχρήματης οικονομίας, έστω και αν δεν καταλάβαινες επακριβώς τι σημαίνει.

Καλά Χριστούγεννα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s