Σεσημασμένα δαιμόνια του Μιχάλη Τσικαλά

Μιχάλης Τσικαλάς

Σεσημασμένα Δαιμόνια, Διηγήματα

Εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2014

%cf%83%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1

Σεσημασμένα Δαιμόνια. Πίνακας εξωφύλλου Ελένη Νικοδήμου.

Ήταν Μάρτιος, νομίζω, όταν λόγω δουλειάς «αναγκάστηκα» να διαβάσω ένα κείμενο και ήμουν και σίγουρος ότι θα ήταν πάλι καμία «τσόφτα». Τελικά όμως μου άρεσε, αμέσως σκέφτηκα ότι από κάπου το έχουν αντιγράψει. Ρώτησα δεξιά-αριστερά (βασικά μία συνάδελφο) και έμαθα ότι όχι, γράφει συχνά τέτοια κείμενα, σκέφτηκα αμέσως «το ’χει το σκουλήκι, το ’χει».

Πέρασαν χρόνια και καιροί και πολλές σελίδες από εκείνο το μαρτιάτικο απόγευμα, και μετά από πολλές συζητήσεις, αποφάσεις, εκνευρισμούς και αγωνίες φτάσαμε να έχουμε στα χέρια μας πια το βιβλίο του Μιχάλη Τσικαλά, τα «Σεσημασμένα δαιμόνια».

Το δαιμόνιο του Μιχάλη ήταν γνωστό σε όσους τον γνώριζαν, και δεν είναι άλλο από το γράψιμο. Αποτυπώνοντας αρχικά τις εικόνες στο μυαλό του, έπειτα αρχίζουν οι λέξεις να πολυβολούν το χαρτί, αφήνοντας τα ίχνη τους σε pixel ή μελάνι. Το πρώτο πνευματικό παιδί του Μιχάλη είναι πια σεσημασμένο, τα δαιμόνιά του, νομίζω, πια αποδιώχτηκαν μακριά, αλλά πριν φύγουν άφησαν το στίγμα τους σε ένα βιβλίο, που τον έβαλε πια στο κολοσσαίο της συγγραφής, που είναι λέοντες και γατάκια γεμάτο.

Τα «Σεσημασμένα δαιμόνια» αποτελούνται από πέντε διηγήματα, που το καθένα έχει τη δική του δυναμική, που όμως σε ένα αόρατο πλαίσιο μπορούν να σχηματίσουν ένα ψηφιδωτό, που εν τέλει θα δώσει την τελική εικόνα.

Στο βιβλίο περιλαμβάνονται τα διηγήματα «Το Φραγκάκι», «Και τότε βρέχει», «Το αβγό», «Ο κλήδονας» και «Τα σεσημασμένα δαιμόνια», με κοινό χαρακτηριστικό τα κρυμμένα δαιμόνια των χαρακτήρων των διηγημάτων, του Ιωσήφ και της Φωτούλας, του Σαρανταβγάκου, της Αθηνάς, της Δοξανιάς και του Λάμπη. Όλοι τους άνθρωποι τυραννισμένοι, που όμως κι εκείνοι τυραννούν, η γειτονιά κι ο κόσμος παρατηρεί και κρίνει, και η τραγικότητα των στιγμών κάνουν τους χαρακτήρες του βιβλίου πιο κοντινούς και οικείους, είτε μπούμε στη θέση του παρατηρούντος είτε σε αυτή του παρατηρούμενου.

Οι ιστορίες του βιβλίου είναι σεσημασμένες, με την έννοια ότι κάπως αντανακλούν την πραγματικότητα που λίγο ή πολύ όλοι μας έχουμε βιώσει, ή που έχουμε ακούσει σε απογευματινές συζητήσεις ή σε πρωινούς καφέδες, από τη θεία ή τη μαμά μας που πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας.

Κλείνοντας θεωρώ την πρώτη προσπάθεια του Μιχάλη Τσικαλά αξιολογότατη και οι λόγοι πολλοί. Σε έναν τόπο που όλοι γράφουμε, άλλοι κατ’ επάγγελμα, άλλοι χάριν γούστου, άλλοι διά την περιπόθητον αυτοπροβολήν, άλλοι διότι έτσι θέλουν -και καλά κάνουν- ο Μιχάλης γράφει γιατί του το επιβάλλει η καρδιά του, διότι κάπως έτσι διυλίζει τις λέξεις και τις μεταφέρει σε άλλες δεξαμενές πιο καθάριες από τις άλλες, ώστε να μην επιτρέπει ιζήματα, κατακάθια και λασπουριά και άλλα κακά δαιμόνια.

Βλ. και Τα κοινά μας δαιμόνια

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s