Οι παρατηρήσεις ενός αθκιασερού…

Σάββατο χθες και είπα να πάω για μια-δυο δουλειές, που έπρεπε να γίνουν, ωστόσο, η κακή σχέση μου με τον χρόνο δεν μου επέτρεψε να τις κάνω, αν και προσπάθησα… Φευ! Έτσι, είπα να περιηγηθώ στη Λευκωσία, να ζήσω το εορταστικό κλίμα των ημερών, να παρατηρήσω πρόσωπα, λαούς και συμπεριφορές.

Κάπως έτσι, μπήκα με το αυτοκίνητό μου στο κέντρο της πόλης, και ως συνήθως το μετάνιωσα, είχε και λαϊκή αγορά στο ΟΧΙ, είναι και γιορτές, αθκιασεροί, όπως εγώ, πάρα πολλοί, οπότε έκανα υπομονή… αποφάσισα βέβαια να μην παρκάρω με το άγχος της μπουρού, έτσι πάρκαρα σαν βασιλιάς κάπου στην Πύλη Αμμοχώστου και πεζή πια έφτασα στην πλατεία Ελευθερίας. Καθώς περπατούσα και προσπερνούσα τα αυτοκίνητα, μου ερχόταν στο μυαλό εκείνη η εικόνα που υπήρχε σε κάποιο βιβλίο του δημοτικού ή του γυμνασίου, ο πεζός να περιγελά τους οδηγούς, προσπερνώντας τους και στο καπάκι η άλλη φώτο με τους πεζούς να φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες, τρικυμία εν κρανίω!!!

Στην πλατεία Ελευθερίας παζαράκι των Προσκόπων, η Λήδρας γεμάτη από κόσμο, στην πλατεία Φανερωμένης διάφορα δρώμενα, και κόσμος, πολύς κόσμος, παιδάκια, κοπελάκια, hipsters και μπαμπάδες που ακολουθούσαν τις συζύγους, σπρώχνοντας τα καροτσάκια. Όλες οι φυλές του Ισραήλ, όλες οι τάξεις, μόνοι και δυο-δυο, παρέες, νέοι, γέροι. Όσο για τον αχό, Βαβυλωνία σκέτη. Έκανα που λέτε τη γύρα μου πέριξ των οδών Λήδρας, Φανερωμένης, Ονασαγόρου και είπα να πάω μέχρι τη λεωφόρο των Χριστουγέννων…

Πέρασα το δημαρχείο και τη σιδηρά γέφυρα, διέσχισα τον δρόμο και να ’μαι. Αρχή της Λεωφόρου… μμμμ… μάλλον για δρόμο με σπιτάκια ξύλινα και τσιριλιές, που θα μπορούσα να ονομάσω «Ο δρόμος με τα καροτσούθκια και τα σπιτούθκια»…

Paris 1 Προχωρώντας, πετυχαίνω μία χορωδία… κοντοστάθηκα, παραδοσιακά όργανα, μία ετερογενής παρέα, απλά και όμορφα, τραγουδούσε παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα τραγούδια, η λεωφόρος άρχισε να μυρίζει Χριστούγεννα. Ήταν εξαιρετικοί όλοι τους, απλοί, καλλίφωνοι, καλοκουρδισμένα όργανα, ούτε σκουφάκια αγιοβασιλίτικα, ούτε κλαδάκια, ούτε χιονάκια, μόνο ωραίες φωνές!!! Αφού τελείωσαν, μας ευχαρίστησαν κι έτσι συνέχισα τη βόλτα μου… πέντε βήματα και η Λεωφόρος τελείωσε… οπότε επέστρεψα στη Λήδρας, ξαναπερνώντας τη σιδηρά γέφυρα, τα προσκοπάκια τραγουδούσαν στην πλατεία Ελευθερίας, κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, χαμόγελα, αδιάφορα πρόσωπα, μπαϊλντισμένοι άνθρωποι… Φυσικά, η Λήδρας είχε σαφώς πιο εορταστικό χρώμα, καταλάβαινες ότι ήταν γιορτές, όλα συνταίραζαν, κάπως…

Στην παλιά πόλη, αν υποθέσουμε ότι μπορείς να τη δεις από ψηλά, ως μετέωρος οφθαλμός, απλώνεται ένα μωσαϊκό ανθρώπων, που αποτελείται από τις πιο ωραίες ψηφίδες, που όμως πολλές φορές η λάμψη τους περιορίζεται χρονικά την περίοδο του δωδεκαημέρου.

 Υγ. Γιατί τα πιο πολλά καταστήματα οπτικών ανήκουν σε πρόσωπα των οποίων το επίθετο τελειώνει σε -ίδης;

KALI

Χαίρε θεά Παφίη: σην γαρ αει δύναμιν
κάλλος τ᾽ αθάνατον και σέβας ιμερόεν
πάντες τιμώσιν θνατοί εφαμέριοι
εν πασιν μύθοις έργοισίν τε καλοίς:
πάντη γαρ πάσιν σην δηλοίς τιμήν.

Ανθολογία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s